Wraz z powstawaniem na wielką skalę budynków biurowych i stosowaniem koncepcji Biirolandschaft (krajobraz biurowy), amerykańskie fabryki mebli zaczęły produkować zestawy mebli, w których powierzchnie do pracy i przechowywania przedmiotów zintegrowane zostały z ekranami i panelami zapewniającymi pewną dozę prywatności, a zarazem umiejętnie skrywającymi gąszcz kabli elektrycznych i telefonicznych, niezbędnych w nowoczesnych biurach.

W 1964 roku Robert Propst stworzył dla Herman Miller Furniture Company system zwany Action Office. Wkrótce pojawiło się wiele podobnych systemów, każdy nazwany nazwiskiem projektanta. Firma Knoll wprowadziła systemy zwane Stephens, Zapf, Hannah i Morrison. Pojawił się także system Haller w Szwajcarii, Marcatre i Olivetti we Włoszech, Lucas w Anglii, Race w Kanadzie, Voko w Niemczech, a także produkty Hayworth i Steelcase w Stanach Zjednoczonych.

Ponieważ siedząca praca przy biurku powoduje problemy fizjologiczne, projektanci opracowali tzw. krzesła ergonomiczne, które zapewniały wygodę i chroniły kręgosłup użytkowników. Projekty Billa Stumpfa (krzesła Ergon), Nielsa Diffrienta i wielu innych projektantów zmierzały do stworzenia możliwie wygodnego i odpowiedniego siedziska biurowego. Stały się podstawowymi elementami wyposażenia nowoczesnego biura.

BillStumpf, Ethospace Interior, Herman Miller, Inc., 1985

Meble biurowe i system paneli działowych jednego z głównych amerykańskich producentów tego typu produktów pokazane zostały w typowej aranżacji miejsca pracy, z ergonomicznie zaprojektowanymi krzesłami i oświetleniem w przestrzeni wydzielonej przez ścienne płyciny. Przesuwane panele mogą być pokryte tkaninami o różnych barwach, a także wykonane z czystego lub mlecznego szkła, aby zapewnić prywatność, dostęp światła i widoczność, czy, w zależności od potrzeb, pełne zamknięcie.

Żródło: John Pile "Historia Wnętrz", wyd. Arkady 2000

Dla ludzi zamożnych rzemieślnicy wytwarzali sprzęty coraz bardziej różnorodne i eleganckie, odpowiadające upodobaniom do luksusu i nowej estetyce. Dla wielu osób niezbędne stało się posiadanie książek, papierów, dokumentów, map, lubili biżuterię, wytworne stroje, nakrycia stołu i zastawy stołowe, a nawet przedmioty tak szczególne, jak instrumenty muzyczne, czasomierze, cyrkle, globusy i dzieła sztuki. Wszystkie te rzeczy musiały znaleźć swoje miejsce, w którym można było je przechowywać i prezentować. Obok ław i taboretów pojawiło się wiele rodzajów krzeseł. Wszystkie sprzęty, wprowadzane stopniowo do początkowo skromnych renesansowych pomieszczeń mieszkalnych, zapoczątkowały proces „pełnego wyposażania" wnętrz nowożytnego świata W bogatych rezydencjach włoskich pojawiło się kilka nowych typów mebli:

CASSONE: skrzynia z uchylnym wiekiem, zwykle z drewna orzecha włoskiego (z którego najchętniej robiono meble renesansowe), duża i często bogato malowana lub rzeźbiona w motywy architektoniczne oraz sceny mitologiczne lub alegoryczne. Cassone była tradycyjną skrzynią ślubną lub posagową panny młodej i jako taka stała się ważnym symbolem zamożności i potęgi rodów wchodzących ze sobą w związki poprzez małżeństwo. Małe cassoni służyły jako szkatułki na biżuterię lub inne cenne przedmioty. CASSAPANCA: rodzaj cassone z oparciem i poręczami bocznymi; mebel służący zarówno do siedzenia jak i przechowywania odzieży. CREDENZA: rodzaj wysokiego kredensu. Służyła jako kredens lub stół pomocniczy. Przechowywano w niej srebra, szkła stołowe, naczynia i obrusy. SEDIA: rodzaj masywnego krzesła z czterema kwadratowymi nogami i poręczami. Siedzenie i oparcie były wyplatane ze skórzanych pasów przybitych do ramiaków gwoździami, których główki stanowiły element dekoracji. SGABELLO: rodzaj stołka lub małego prostego krzesła z deską służącą za oparcie, często na trzech nogach; siedzenie mogło mieć kształt ośmioboczny. Meble eleganckie zdobiono bogatą snycerką. Znakomitym przykładem mebla tego typu jest sgabello z Palazzo Strozzi. KRZESŁO SAYONAROLI: składany fotel wykonany z wielu wygiętych, krzyżujących się drewnianych listew; był popularnym typem mebla. Nazwę zawdzięcza słynnemu kaznodziei, który podobno najbardziej lubił ten rodzaj krzesła. KRZESŁO DANTEGO: typ krzesła podobny do krzesła Savonaroli, "mający jednak masywniejszą ramę, z listew krzyżujących się w podobny sposób, ale z poduszką i tkaniną tworzącą oparcie.

Stoły były robione z desek kładzionych na kobyłkach, cokołach lub rzeźbionych kamiennych podstawach. Niewielkie obrazy oprawiano w dekoracyjne ramy przypominające małe fasady świątyń. Lustra wytwarzane w Wenecji były małe, ale oprawiano je w bogate ramy. Pomieszczenia oświetlano świecami, które umieszczano w świecznikach ustawianych na stole, na podłodze lub przymocowanych do ściany. Na zewnątrz i w dużych salach używano pochodni, które umieszczano w specjalnych stojakach zwanych TORCHERE; można w nich było ustawiać także świece. Zamiłowanie Włochów do muzyki przejawiało się w wytwarzaniu doskonałych instrumentów muzycznych, wśród których były także instrumenty klawiszowe mające formę małych mebli. Niewielki klawesyn zwany szpinetem (spinetto) był przenośny i tak mały, że można było ustawić go na stole. Większe klawesyny, choć zbudowane z cienkiego i lekkiego drewna, wymagały odpowiedniej skrzyni na nogach lub podstawy i przypominały kształtem dzisiejsze pianino. Skrzynie instrumentów były często rzeźbione, inkrustowane i malowane.

Carpaccio, Św. Augustyn w pracowni, ok. 1502 Święty siedzi w dużej pracowni, w której znajduje się stół do pracy ustawiony na podwyższeniu. Ściana w tle jest pomalowana na zielono, także boazeria jest zielona. Obramienia drzwi zostały wykonane z czerwonawego marmuru lub malowanego drewna. Krzesło i pulpit o dziwnych kształtach, widoczne po lewej, oraz dziwaczne podpory stołu są zabawnym pomysłem artysty, ale wiele przedmiotów na półkach, na stole i w jego sąsiedztwie, a także na podłodze to typowe sprzęty należące do uczonego. Czerwona nisza jest małą prywatną kaplicą. Drewniany piaski sufit zdobi malowany geometryczny wzór.

Żródło: John Pile "Historia Wnętrz", wyd. Arkady 2000